Mijn fragmenten

Tussen verdriet en blijdschap

2008-04-04T16:53:00.005+02:00

Tussen, en ín, verdriet en blijdschap woont God met zijn Geest.
Hij is de altijd Aanwezige.
Ook in het verdriet!
Ook inde blijdschap.

Tranen

2008-01-25T23:00:00.001+01:00

Eenzame tranen, donkere tranen, boze tranen, tranen uit de zee.
Nog altijd zijn ze er.
En soms kan ik alleen vanachter een boom kijken naar de 'spelende kinderen', de bloemen, de zee.

IK!

2007-10-23T23:49:00.001+02:00

Opnieuw, woordelozen woorden

2007-10-23T23:47:00.001+02:00

Toekomst verwachting..
Zaad dat ontkiemt...
Beloften...
Beloften die ongeduldig wachten om ingelost te worden, schreef Jan.
Meer woorden hebben we (Jan en ik) er nog niet voor gevonden.

Zwart en wit

2007-10-23T23:43:00.000+02:00

Links degenen die het kruis zien als een monument ter nagedachtenis aan...
Rechts degenen die Christus hebben aangedaan, als een mantel...
Verlost.
En als er iets is dat ik zeker weet is het wel: ik wil nooit meer terug naar degenen die het kruis zien als een monument...

Buiten het kamp

2007-09-05T23:43:00.000+02:00

Ik sta dan wel buiten het concentratiekamp, de gevangenis,
maar het prikkeldraad en de pijn zitten nog in m'n lijf.
Als ik er naar kijk voel ik het heel lijfelijk.
En op de achtergrond zijn er zwarte figuren. Het kwaad.
Alsof ze in een vuurzee staan.
Branden in de hel. Daar schrik ik zelf het meest van.

Wit en Zwart

2007-09-05T23:39:00.002+02:00

Waar wit is, is ook zwart.
Waar zwart is, is ook wit.
Als het zwart overheerst ben ik boos en verdrietig en kruip in elkaar...
Als ik in elkaar gedoken zit is er minder ik.
Als het wit overheerst strek ik me daar naar uit.
Wat me op de been houdt is de belofte dat het ooit eens anders zal zijn.
Maar wat als het nooit anders wordt?

Maar eerst is er nog

2007-03-30T16:32:00.000+02:00

Maar eerst is er nog dat afschuwelijke kruis, de meest vernederende doodstraf...
Waar je niet alléén naar kunt kijken...
Dat lukt alleen sámen!
En dan het wonder, dat God óndanks dat kruis, en niet dankzij, toch van de mensen houdt!

Goede Vrijdag én Pasen

2007-03-30T16:29:00.000+02:00

Van Goede Vrijdag naar Pasen, alle vuilnis achterlatend, naar het geopende graf...
Van de oude aarde op weg naar de nieuwe aarde.

Het Koninkrijk van God

2007-03-16T22:26:00.001+01:00

Zoals eens de moeders de kinderen bij Jezus brachten...
Zo zie ik zondags Jan de 'kinderen' bij Jezus brengen...
Voor mij is dit het Koninkrijk van God, hier op aarde, waarin mensen:
hand in hand,
elkaar zegenend,
met elkaar náár Jezus gaan,
en achter Jezus/Jan aan trekken.

Op weg naar het Feest

2007-03-10T15:25:00.000+01:00

Samen op weg naar het feest. Het feest voor groot en klein, waar de laatsten de eersten zullen zijn.

Het licht van Pasen...

2007-03-10T15:21:00.000+01:00

Weten... dat je met al je pijn en verdriet altijd bij Hem terecht kunt, die geleden heeft, als mens, niet alleen aan het kruis, maar ook tijdens zijn leven op aarde. Geleden aan al het kwaad en onrecht dat mensen elkaar aandoen.

Maar ook nog altijd woede

2007-02-22T12:29:00.000+01:00

Woede om het aangedane leed, om het aangedane kwaad.
Woede die opstijgt naar God.

Op weg naar Pasen

2007-02-22T12:26:00.000+01:00

Samen op weg naar Pasen, naar dat altijd weer overweldigende Licht.
Het Licht dat in onze duisternis kwam, en de duisternis heeft het niet gegrepen...
Letterlijk in Johannes 1:5 Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen.

Laat de kinderen tot mij komen

2007-02-06T23:37:00.000+01:00

Dit was het 'plaatje' dat ik zondag 'zag' tijdens de dienst op Noorderhaven.
Zo ontroerend, de liefde, de aandacht, die Jan voor ze had.
Kerk in optima forma, als een streel gebaar.

Woordeloze woorden

2007-02-02T23:17:00.000+01:00

Dat waren het in eerste instantie.
Maar gaande weg, er over denkend en pratend met Jan, kwamen er toch woorden voor.

Een wereld aan chaotische gedachten.
Een wereld waar ik af zou willen rollen, als dat kon.
Weg van al die chaotische gedachten.
Gedachten die minder chaotisch worden als ze 'tegen het kruis aanrollen'
in de buurt van God komen, die veel meer is dan chaotische gedachten en woorden.
Want God is liefde, God is een liefdevol hart.

Hoge golven, van verdriet, rouw, woede. Maar ze worden omsloten door God. En samen met Jan durf ik er dan naar te kijken. En in de verte is dan licht. Of Licht.

Onderweg naar het licht

2007-01-17T13:11:00.000+01:00

Naar het Licht en naar licht.
Meer en meer het donker achter me latend.

Er is meer

2007-01-17T13:09:00.000+01:00

Er is meer dan verdriet en boosheid om een waardeloze kerkdienst.
God is er, en lieve mensen waarin we Hem kunnen zien en ontmoeten.

Het licht van Kerst

2007-01-17T13:06:00.000+01:00

Licht dat in de duisternis kwam...
Licht dat het donker verdrijft!
Licht dat licht ontmoet.

Feest

2007-01-17T13:03:00.000+01:00

De zon kwam op, de mist trok op...
Alleen hier en daar waren nog flarden te zien op de aan gevroren landerijen...
Het was zo overweldigend mooi.
Een hemels feestje!

Foto's van de expositie in Schagen

2006-11-02T13:53:00.000+01:00

Foto

2006-11-02T13:50:00.000+01:00

Een foto van de opening van de expositie in Den Helder.

Gebalde vuist

2006-10-31T14:09:00.000+01:00

Gebald, woedend.
Een stok om mee te slaan, of om te voorkomen dat...
Voor mij betekent het vooral: ik laat niet meer met me sollen,
blijf uit m'n buurt!

Nog een schaal

2006-10-31T14:07:00.000+01:00

Ik hou van aparte vormen, en vooral van de rafelige randen...
En de kersenbonbons zullen er nog lekkerder in lijken :-)

Veilg en geborgen

2006-10-31T14:03:00.000+01:00

Twee handen.
Waarin het veilig en geborgen voelt,
als het leven even niet veilig voelt.

Schaal

2006-10-31T13:59:00.000+01:00

Soms is het fijn om ook eens 'zomaar' iets te maken.
En dat werd deze schaal.

Draak!

2006-10-01T19:11:00.000+02:00

Het kwaad, afgebeeld als draak!
Het staat symbool voor allen die mij kwaad deden.
Maar het staat ook symbool voor al het kwaad in deze wereld:
ziekte, onrecht, moord, egoïsme, leugens, roddels...
Iets waar iedereen zelf wel iets bij in kan vullen.

Klem

2006-09-20T16:27:00.000+02:00

Klem tussen licht en donker, tussen de tijd vóór de expositie en de tijd daarna, tussen oud en nieuw.

Eenzaam

2006-09-05T23:25:00.000+02:00

Het maakt eenzaam, geen woorden kunnen vinden voor hoe het voelt... Hoe mooi de omgeving ook is. Hoe ik er ook van geniet.

Beloofd is beloofd

2006-09-05T23:21:00.000+02:00

Beloofd is beloofd, de kleuren van de regenboog. Maar ook een uitbarsting van woede.
Om er niet in om te komen: God, het witte rondje, midden in mijn boosheid. Omdat boos zijn mag! Omdat ik er alle reden toe heb.

Boos!

2006-09-05T23:18:00.000+02:00

Donker! Woedend! Maar ook God, temidden van het donker en de woede. Om al die verwarrende gevoelens en emoties.

Klein

2006-09-05T23:11:00.000+02:00

Op de radio hoor ik het lied van Bram Vermeulen: Ik heb een steen verlegd in een rivier op aard, het water loopt er nooit meer als voorheen...
Ook ik heb een steen verlegd, door naar buiten te komen met dát waar ik de voorbije jaren mee bezig ben geweest. Het leven zal hierna nooit meer zijn als daarvoor.
Het maakt me heel erg klein, en de stenen lijken niet te tillen, zo zwaar. Om er niet in om te komen schilder ik ook 'bomen der barmhartigheid'.

IK!

2006-09-05T23:09:00.000+02:00

Diepe dalen, vol verdriet en woede. Maar ook hoop. En de ene keer meer dan de andere keer God ervaren.
Dat waren de woorden die Jan en ik er samen voor vonden, toen ik, voor 't eerst na de opening van de expositie weer bij hem kwam.
Kortom: dit ben ik! Zo is m'n leven de voorbije jaren geweest.

Verwarring

2006-09-05T23:02:00.000+02:00

Boordevol heel veel verwarrende, en verschillende gevoelens en emoties, de eerst week van de vakantie. Verwarrend door alles wat er daarvoor gebeurd was, de opening van de expositie, de grote stap die ik daarmee genomen had. Emoties en gevoelens die hoge golven veroorzaakten, en me het gevoel gaven: opgesloten te zitten. Maar er was ook licht en Licht.

En toen kwam Sam

2006-09-05T22:46:00.000+02:00

Wij zaten buiten te ontbijten, en hadden niet gemerkt dat Sam in de voortent naar het vorige schilderij had staan kijken. Opeens stond hij naast me. Oma Kole, zei hij, ik vind jouw schilderij zó mooi! Ik krijg er tranen van in m'n ogen. En weg was hij weer, om nog meerdere keren die morgen terug te komen, met steeds weer dezelfde reactie, en met uiteindelijk de vraag: oma Kole, wil je voor mij ook zo'n schilderij maken, precies zo?
Het werd niet precies zo. Maar ook dit vond hij mooi, en ook hier kregen hij tranen van in z'n ogen, maar wel andere tranen, zei hij.
Achteraf, toen ik meer van zijn reactie op het eerste schilderij begreep, had ik er spijt van niet hetzelfde voor hem geschilderd te hebben: een arm om hem heen.

Een stapje verder

2006-09-05T22:43:00.000+02:00

Een stapje verder, op de weg die ik gegaan ben en nog ga. Maar anders dan lang geleden, is er nu een arm om me heen. zijn Zijn er meerdere armen om me heen.
Het kind hoeft niet meer de sterkste te zijn en alleen voorop te gaan.

Filmpje

2006-08-25T23:36:00.000+02:00

Gert Jan maakte een filmpje van de opening,
dat hier te zien is:

De teksten van de daar gezongen liederen zijn van Huub Oosterhuis:

" Op mijn levenslange reizen... "

uit: Nooit meer zonder reisgenoot

Op mijn levenslange reizen twijfel donker achtervolgt mij
liefde blind holt voor mij uit - zing ik steeds op andere wijzen
over wie ik niet kan spreken zing ik : ' Ooit mijn hart te breken,
ooit mijn hart voor jou te breken '.

Opgereisd, pas halverwege, met een keel kapot gezongen,
met een hart voor wie gebroken, kruip ik onder dorenstruiken,
druk mijn ogen in de aarde, smeek dat nu het eind zal komen,
smeek de dood dat hij zal komen.

Spoorloos trok voorbij de twijfel waar ik lag. De liefde keerde,
zag mij, bracht mij drank en spijze, deed mij opstaan uit de dood.
Nog een leven zal ik reizen. Nooit meer zonder reisgenoot.

******

Delf mijn gezicht op

Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.
Wie mij ontmaskert zal mij vinden.
Ik heb gezichten, meer dan twee,
ogen die tasten in den blinde,
harten aan angst voor angst ten prooi.
Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.

Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.
Wie wordt ontmaskerd, wordt gevonden,
en zal zichzelf opnieuw verstaan -
en leven bloot en onomwonden,
aan niets en niemand meer ten prooi.
Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.

Inleidende woorden bij de opening van de expositie, door Jan

2006-08-25T23:20:00.000+02:00

Sinds juli 2000 heeft Ettje Kole verbeeld wat in haar is:
Haar moeiten, haar angsten, haar woede, haar belagers.
Maar ook: haar geloof, haar hoop, haar liefde.

De paneeltjes, die ze schilderde
getuigen van de weg die ze gegaan is,
en nog steeds gaat,
een weg, die verbinding zoekt
tussen verleden en toekomst
tussen hoop en vrees
tussen verlatenheid en verbondheid.
Een weg die de fragmenten van haar bestaan bij elkaar zoekt.

Nu is het tijd om die weg ook aan anderen te tonen
om gekend te worden
om te verbeelden wat niet verwoord kon worden
om aan het licht te brengen wat nog niet getoond kon worden
zodat al haar fragmenten er mogen zijn.

Jan Kiers

Toespraak van Jan, tijdens de opening van de expositie

2006-08-25T22:47:00.000+02:00

Het is niet zomaar een expositie, die we vandaag openen.
En het is niet zomaar kunst, die we vandaag te zien krijgen,
Want hoe kunstig elk paneeltje ook gemaakt is,
eigenlijk gaat het niet om het kunstige, of om het mooie.

Zo zijn de paneeltjes ook niet ontstaan.
Ze zijn ontstaan als een manieer van zeggen.
Als een manier van uiten wat in je is.
Ze zijn ontstaan, als woordeloze woorden,
die beeldend vertellen wat er binnen allemaal aan de hand is.

En eenmaal op het paneeltje,
eenmaal buiten jezelf, konder er ook woorden aan gegeven worden.
Kon er ook getreurd en gefeest worden,
kon er ook worden afgebroken en opgebouwd,
kon er afscheid genomen worden,
konden nieuwe contacten een kans krijgen.

Ook al gaat het niet om kunst vandaag,
tóch is het wel kunst.
En daarmee bedoel ik dat de paneeltjes iets vertellen wat ons allemaal aangaat.
Deze paneeltjes zijn weliswaar begonnen als:
de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie,
maar ze zijn ook meer.
En nou praat ik niet over techniek, want daar heb ik geen verstand van.
Ik praat over zeggingskracht.
De paneeltjes doen je wat.
Als je ze de kans geeft, dan hebben ze wat te vertellen.
Over Ettjes verhaal, maar ook over het verhaal van ieder mens.
Het verhaal van licht en donker,
van verbondenheid en eenzaam zijn,
van woede en verdriet, van liefde en haat.
En ook het verhaal van God met de mens.
Wie er oog voor heeft treft God op elk paneeltje wel aan.
Niet altijd even duidelijk - je moet hem zoeken.
Niet altijd vriendelijk - soms is God ook een tegenstander,
met wie je ruzie kunt hebben.
Maar toch, altijd is Hij ergens op het paneeltje.
En als Hij er niet is, dan valt dat ook meteen op,
en dan heeft dat ook een reden,
- vind ik, maar ik ben een beetje bevooroordeeld.

De paneeltjes gaan over het verhaal van elk mens.
Daarom heb ik Ettje ook gevraagd om te exposeren.
Omdat Ettje niet de enige is met zo'n levensverhaal.
Omdat veel meer mensen verlegen zitten om woordeloze woorden.
Om verbeeldingen die duidelijk maken, wat niet te zeggen valt.

En ik ben blij dat ze de moed gevat heeft en ja gezegd heeft.
Want het is heel wat om je levensverhaal even aan iedereen ter inzage te geven.
Daar ben ik je dankbaar voor.
Ik vind ook dat het de moeite waard is.
Ook als artistieke prestatie.
Iets om trots op te zijn.

Juist omdat we hopen, dat ook voor anderen een licht mag opgaan,
hebben we als openingshandeling voor een liturgische kaars gekozen.

De kaars die verwijst naar God,
die op de eerste scheppingsdag het licht schiep.
De kaars, die symbool is van licht en warmte.
De kaars die ook staat voor de levensweg,
en die juist door op te branden en zichzelf weg te geven tot zijn bestemming komt.

Deze kaars kent als symbool de vijf broden en de twee vissen:
Het verhaal van de wonerbare broodvermenigvuldiging.
Brood en vis voor iedereen, helemaal gratis.

Zo spreek ik de wens uit dat door deze expositie voor veel mensen een licht mag opgaan.
En met het aansteken van de kaars verklaar ik de expositie voor geopend!

Jan Kiers

Waarna we samen zongen:

De Heer heeft mij gezien en onverwacht ben ik opnieuw geboren en getogen.
Hij heeft mijn licht ontstoken in de nacht, gaf mij een levend hart en nieuwe ogen.
Zo komt Hij steeds met stille overmacht en zo neemt Hij voor lief mijn onvermogen.

Mijn toespraak tijdens de opening van de expositie

2006-08-25T22:41:00.000+02:00

Toen Jan en Monique me maandag vroegen of ik zelf ook nog iets wilde zeggen of doen... of muziek wilde laten horen, die mij raakt, waar ik iets mee heb, dacht ik even aan een CD van Joe Cocker, getiteld: For all my friends en dan met name het eerst liedje: With a little help from my friends. Een CD die ik in de begin periode vaak grijs gedraaid heb, vanwege het rauwe geluid, vanwege sommige teksten.

Maar toen ik van de week die CD nog eens beluisterde dacht ik: nee! Die tijd is voorbij, dat rauwe heb ik gehad. Dat stukje is geheeld. Het past niet meer bij me zoals toen.

Wees maar blij, want je moet er echt van houden, van zijn muziek.

In de voorbije maanden, dat we bezig waren met het voorbereiden van de expositie, waarbij alles wat ik ooit geschilderd heb of van keramiek heb gemaakt, de revue passeerde, en ik bezig was om ze op een speciaal weblog te zetten (waarvan het adres moet zijn: blogspot.com en niet blogsot.com) ben ik er weer helemaal doorheen gekropen, door al die moeilijke en heftige jaren.

Jaren waarin ik plaatjes maakte van dat waar geen woorden voor waren, of woorden die ik nog niet kon zeggen, op dat moment. Maar die dan later wel woorden werden, als ik het aan Jan liet zien, en we er samen over gingen praten.

En terwijl ik daar zo mee bezig was, en sommige gebeurtenissen die allang zijweggetjes waren geworden opeens weer even de hoofdweg werden, kwam steeds het zelfde verhaal uit de bijbel in m'n gedachten. Het verhaal van een verlamde man, die door z'n vrienden naar Jezus gebracht wordt om genezen te worden door Jezus. Maar als ze op de plek komen waar Jezus is, moeten ze aanschuiven in de rij, is er geen doorkomen aan en een nummertje trekken..., vanwege de vele bezoekers en kijkers. Dat wordt dus niks, zeggen ze tegen elkaar, dus dan maar op een andere manier, want we wíllen onze vriend beter zien, en we geloven er heilig in dat dat kan, door Jezus... En daarom gaan ze het dak op, maken een opening in het dak, precies op de plaats waar Jezus staat en laten hun vriend door het gat zakken... zodat Jezus hem kan genezen.
Een mooi en spannend verhaal vond ik dat, als kind.
Maar pas veel later, een paar jaar geleden, las ik iets heel anders in dat verhaal. Namelijk, dat die vriend genezen werd vanwege het geloof van z'n vrienden.Vrienden die in Jezus geloofden én die in hem, hun vriend, geloofden, hem al die moeite waard vonden.
Misschien dat er theologisch wel helemaal niks van klopt, wat ik nu zeg. Maar dat is wat ik er in lees, als er staat: Toen Hij, Jezus, hun geloof zag...

En elke keer weer, terwijl ik er mee bezig was om die plaatjes in dat weblog te zetten, en veel dingen weer herbeleefde dacht ik: het had ook anders kunnen gaan.... dan was er geen weblog geweest waarin ik ze nu zet en dan waren jullie nu niet hier geweest... Maar ‘t gegaan zoals het gegaan is. Omdat Jan er was, die, zoals die vrienden van de verlamde man in Jezus gelooft. En die steeds weer, als ik niet verder kon of kan, helemaal verlamd was door het verleden, me bij Jezus bracht en brengt, desnoods door een gat in het dak te hakken. Want zoals die vrienden in hún vriend geloofden en hem de moeite waard vonden, zo is hij in mij blijven geloven en m'n plaatjes de moeite waard blijven vinden.
En heeft me uiteindelijk overgehaald om iets van die plaatjes aan anderen te laten zien. En dat voelt voor mij als: als een gat in het dak hakken....

En ik op mijn beurt wilde die plaatjes graag eerst aan jullie laten zien, aan m'n kinderen, aan m'n oude en nieuwe vrienden, en aan anderen die er belangstelling voor hebben, omdat jullie in me zijn blijven geloven en in me zijn gaan geloven, me de moeite waard vinden.... en nu zelfs helemaal naar Den Helder zijn gekomen, om naar mijn plaatjes te kijken.
Dat doet me heel veel.

Nee, mijn keus is dus niet op Joe Cocker gevallen.

En uit de andere muziek die in deze jaren veel voor me heeft betekend kon ik geen keus maken. Want er is zoveel muziek die je gevoelens verwoord of je emoties weergeven.

Zoals er, als het leven zeer doet, ook heel veel dichters zijn die dan de woorden al voor je hebben opgeschreven die je zelf nog niet kon vinden.

Eén van die dichters is voor mij: Willem Barnard. En ‘t is één van zijn gedichten die altijd met me meegaat, die ik altijd bij me draag, in m'n agenda. Hij zegt daarin:

God alleen weet hoe bang
ik ben.
God alleen weet hoe erg
verbroken samenhang schrijnt.
Wat het vergt
om uit het stille binnenste van de tijd
geboren tot de winst van de verlorenheid
mens te zijn in een huid,
levende omdat het moet,
omdat het vonnis luidt:
bestaan, alleen, voorgoed.

De hemel is gescheurd,
ik leef ten einde raad.
Geboren is gebeurd,
voorgoed is veel te laat.

Dat is best een heel heftig gedicht. Maar voelt voor mij: als een jas die bij me past, bij het kind dat niet geboren had mogen worden en zó ongewenst was.

Maar er is ook nog een ander gedicht, dat ik óók altijd bij me draag. Dat is een gedicht van Ida Gerhardt, en ‘t eindigt een stuk optimistischer.

Zij dichtte:
Kwade dagen

Ga niet naar anderen als dàt leed u slaat
dat de mens kromt, of als een wig hem splijt;
ga niet naar anderen: raak uw kracht niet kwijt,
die harde kern waarmee ge het bestaat.
En houd uw huis in stand, gelijk altijd.

Ga niet naar anderen: hun blik verraadt
weigering te beseffen wat er is.
Straks woelt hùn onrust om in uw gemis.
Mijd hun bedisselen, hun ergernis
dat ge u nièt gezeggen laat.

Zoek het bij een goed vriend, u toegewijd, -
een die u niets verwijt, niets vraagt, niets raadt,
maar u verdraagt met uw beschreid gelaat.
Die, zelf zwijgzaam, u kent voor wie gij zijt,
en merkt dat het, nog bevend, berg-op gaat.

Genoeg gepraat.
Het enige dat ik nog wil zeggen is: dat alles wat hier nu hangt, er hangt door al het werk dat Arnold ervoor gedaan heeft. Het heeft hem heel veel uren gekost en heel veel zweetdruppels....
Maar wat mij daarin het meest heeft getroffen is: hoe hij, toen hij de plaatjes fotografeerde, en de teksten er bij typte, en vervolgens alles klaar maakte zodat het hier kon hangen, er dwars doorheen is gekropen, door al mijn zeer en daardoor van toeschouwer deelnemer werd aan mijn zere verleden, en daardoor heel dichtbij is gekomen. Dichterbij dan ooit!

Een fijne dag

2006-07-21T15:12:00.000+02:00

En een heel bijzondere dag was het gisteren,
toen de expositie geopend werd.
Wie er meer over wil lezen of wil zien kan terecht op:
http://home.kole.info/ettje

Eiland

2006-07-14T23:36:00.000+02:00

Ik voel me 'als' een eiland. Afgesloten voor/van anderen.
Alleen te bereiken voor diegenen die me de moeite waard vinden en er moeite voor willen doen om naar me over te steken, om me te bereiken, en die me een 'mooi' eiland vinden.
Alleen te bereiken voor diegenen die de zandbanken weten te liggen, de vaargeul kennen, en goed op de boeien letten.
Er is geen veerpont meer, maar er ligt wel een roeibootje klaar.

Dit is het laatste, tot nu toe, geschilderde schilderij.
Honderd twee en zestig heb ik er geschilderd, vanaf juli 2000.
Da's een half schilderij per week :-)

Straks, als alle drukte van de expositie voorbij is, en de vakantie dáár is, zullen er wel weer nieuwe ontstaan...
Ook die komen hier dan, als ik er aan toe ben, te staan.

Iets anders

2006-07-14T23:30:00.000+02:00

Soms wilde ik gewoon even iets leuks maken. Zoals deze spelletje.

Solitair

Drie op een rij.

Tussendoor

2006-07-14T23:19:00.000+02:00

En tussen het maken van beeldjes, stenen en lichtdragers door, maakte ik zo nu en dan een vaas of schaal.

Lichtdragers!

2006-07-13T16:26:00.000+02:00

En naast het maken van beeldjes, had het maken van kandelaars of iets waar een waxinelichtje in kan m'n voorkeur. Lichtdragers, noem ik ze. En daar hebben we toch gewoon allemaal behoefte aan? Aan licht, of Licht!

De Paaskandelaar.

Kandelaar voor een grote kaars

De Adventskandelaar.

Kandelaar voor drie kaarsen.

Blad als kandelaar.

Ovaal in vierkant.

Schaal voor zeven waxinelichtjes.

Blad.

Kandelaar.

Vrij!

2006-07-13T16:13:00.000+02:00

Vlieg maar weg, kind, je bent vrij! Mijn handen laten je gaan, kind.

Kind,
ook in de moederschoot
loert reeds de dood
verlang niet terug
naar de veiligheid
de beslotenheid
van het moederlijf
het donker verblijf
in het hart der aarde.

Wacht
tot je een man bent
een vrouw
of neen
blijf kind.

Ga bloemen zoeken:
in de dakgoot
aan de kant van de sloot
in het hart van de stad
en vooral langs het pad
bij het kerkhof -
overal
waar de dood dichtbij is.

Ga bloemen zoeken
en wacht tot je kind bent
gebleven
want leven
wordt slechts gegeven
aan wie kind leerde zijn.

Meint R. van den Berg

Samen

2006-07-13T16:09:00.000+02:00

Dat voelt warm en veilig. Zelfs als het 'buiten' koud is.

Beschermende Hand

2006-07-11T00:05:00.000+02:00

Een hand die beschermt, waarin het veilig is. Waarin geborgenheid is. Gods hand.

Het Vogeltje

2006-07-10T23:59:00.000+02:00

Ooit droomde ik over een bos vol vogeltjes. Vogeltjes die allemaal door booswichten vermoord werden, en een bos dat ze in brand staken. Maar één vogeltje zocht een schuilplaats, in mijn hand. Een heel mooi en veel kleurig vogeltje. Dat was het enige dat overbleef van dat prachtige bos vol vogeltjes. En al dreigden ze ook dat vogeltje te vermoorden, het zat veilig in m'n hand. Sindsdien staat in mijn gesprekken met Jan dat vogeltje voor God, de Geest...

Bewaken

2006-07-10T19:22:00.000+02:00

Naar een gedicht van Meint R. van den Berg.

Bewaak
de vlam van je kaars
behoed het licht
van je lampion
tegen de rukwinden
van de nacht
tegen het blazen
van de duisternis
tegen de plensregens
van de zondvloed.

Draag
je schijnsel hoog
boven je hoofd
wadend
door het zwarte water
van de springvloed
naar de verlichte
vensters
van de feestzaal
waar God
glimlachend
op jou wacht.

Woede

2006-07-10T19:19:00.000+02:00

Een schelp vol woede. En kleine sliertjes durven naar buiten te komen.

Stenen

2006-07-10T00:16:00.000+02:00

Stenen. In verschillende kleuren en maten.
Stenen, die ik verlegd heb, in al die jaren van begeleiding en therapie...
Stenen die ik vooral samen met Jan verlegd heb...

En bij elke steen hoorde ik het lied van Bram Vermeulen:

Ik heb een steen verlegd

Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
het water gaat er anders dan voorheen
de stroom van een rivier hou je niet tegen
het water vindt er altijd wel een weg omheen

Misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee

Ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan

Bram Vermeulen

Zo zou het moeten zijn

2006-07-10T00:13:00.000+02:00

Een kind hoort veilig en geborgen te zijn bij zijn/haar ouders.

Weggekropen

2006-07-10T00:11:00.000+02:00

Soms rest je niets anders dan: wegkruipen in een hoekje, tot het leven weer leefbaar is.

Gat in je lijf

2006-07-10T00:08:00.000+02:00

Een 'gat in je lijf' kun je aan de voorkant zelf nog een beetje beschermen. Maar je hebt ook rugdekking nodig.

Helper

2006-07-09T00:09:00.000+02:00

Wanhoop

2006-07-09T00:07:00.000+02:00

Wanhoop, die je kromt.

Tegenwind

2006-07-09T00:04:00.000+02:00

Bij tegenwind is het goed niet alleen te zijn. En ik had gelukkig drie sterke mannen, die de ergste tegenwind soms voor me opvingen, soms zelfs even voor me wegnamen. Gewoon door: er te zijn.

Ontmoeting

2006-07-08T19:54:00.000+02:00

De ware kunst van het ontmoeten is ont-moeten.
Als de ander na de ontmoeting dan z'n weg vervolgd voel je zijn/haar 'arm' nog om je heen.

Moeder en kind

2006-07-08T19:52:00.000+02:00

Gemaakt voor Annelies, na de geboorte van Lenci.

Armen

2006-07-08T17:10:00.000+02:00

Het eerste beeldje dat ik maakte. Voorstellend: hoe diep je ook zit, er zijn altijd armen. Dat had ik inmiddels ervaren!

Vazen

2006-07-08T17:00:00.000+02:00

Vanaf dat moment gaf ze het op, en liet me m'n gang gaan. En zo ontstonden er nog meer vazen/potten met rafels. Niet mooi glad geschuurd en gepolijst, maar in de meest ruwe vorm.

Omdat het leven zelden mooi glad geschuurd en gepolijst is.

Potje

2006-07-08T16:57:00.000+02:00

En de derde poging werd inderdaad een pot :-) maar geen pot met een mooie rechte bovenkant.
't Werd een pot met rafels. Vanwege de rafels die het leven, mijn leven heeft.

Twee jaar later maakte ik op nieuw een dergelijk potje, maar nu met hartjes eruit gesneden en weer opgeplakt, waar licht in kan.

Omdat ik inmiddels wist dat ook in dat rafelige potje toch nog licht zit.

Wereldbol

2006-07-08T16:54:00.000+02:00

En bij de tweede poging werd het deze wereldbol, met daarop het Kruis. Wat voor mij verbeeldt: dat God boven deze wereld staat, en tegelijkertijd er onlosmakelijk mee is verbonden.

Licht

2006-07-08T16:48:00.000+02:00

De allereerste opdracht die we kregen was: het maken van een pot. Maar vanaf het moment dat ik de klei in m'n handen kreeg stond dit als een plaatje in m'n gedachten.

En dus werd het een schaal vol licht.

Tot nu toe

2006-07-08T16:42:00.000+02:00

Dit is wat ik, tot nu toe, geschilderd heb.
Maar naast het schilderen ben ik, op een gegeven moment,
en vooral op advies van de psych, ook nog naar een cursus pottenbakken/keramiek gegaan.
Doel was: weer met meer mensen in aanraking komen. Want ik leefde teveel als een kluizenaar, en sprak of zag soms weken lang alleen Arnold.

Toen vond ik het doodeng.
Maar nu ben ik er blij mee dat hij me dat adviseerde.

En zo ontstond, als leuke toevoeging, nog een mogelijkheid om me te uiten en kreeg ikdoor vier jaar te gaan 'pottenbakken'(elk jaar van september tot mei volg ik die cursus) een verzameling keramiek.

En 'k heb daarbij heel veel gehad aan het feit dat de docente me, bijna vanaf het allereerste begin, me gewoon m'n gangtje liet gaan. Wel eens techisch advies gaf, maar meer ook niet.
Daar ben ik haar heel dankbaar voor.

Pinksteren

2006-07-07T00:17:00.000+02:00

Water, Vuur, Geest. Ik strek me er naar uit.

Golven

2006-07-07T00:14:00.000+02:00

Rouw, boosheid, hoge golven. Het steigt allemaal op, naar God. Waar het veilig en geborgen is. Van wie het er mag zijn.

Winterland

2006-07-07T00:10:00.000+02:00

Als de boosheid z'n arm om het verdriet, het rouwen slaat, kom ik in winterland terecht. Daar is het koud.

En toch...

2006-07-06T23:52:00.000+02:00

En toch... Het: nochtans van het geloof, groeien er uit het donker, en dwars door hoge golven, bloemen. Is er nieuw leven.

Pasen

2006-07-06T23:49:00.000+02:00

Niet altijd is het in een mensenleven na drie dagen Pasen. Niet altijd is er na drie dagen opstanding. Maar de belofte is er wel.

Goede Vrijdag

2006-07-06T23:43:00.000+02:00

De duisternis wordt open gescheurd. Jezus zelf verbreekt, doorbreekt de duisternis. Er komt, er is weer licht. Licht! Zoals God ooit sprak: er zij licht!

Puzzel

2006-07-01T00:15:00.000+02:00

De puzzel is klaar. Met mooie en lelijke kleuren. En als 't kon zou ik het plaatje wegpoetsen, uitgummen. Maar er valt niets weg te poetsen of uit te gummen.

Bijna omgekomen

2006-07-01T00:13:00.000+02:00

Bijna er in omgekomen... Hoge donkere, verslindende golven...

Samengevallen

2006-07-01T00:12:00.000+02:00

Staande in de zee, samengevallen met een zee van boosheid en verdriet.

Spiralen van woede

2006-07-01T00:10:00.000+02:00

Woede in verschillende nuanceringen, mate van heftigheid. En uiteindelijk exploderend.

Een zee van woede

2006-07-01T00:06:00.000+02:00

En daarop volgend, een zee van woede. Woede omdat ze nog zo verschrikkelijk moest lijden, na al die jaren van lijden, in die laatste weken, dagen. Een zee van woede en intense eenzaamheid door die woede. Woede die samenviel met m'n eigen woede, die ik, nog steeds, zo moeilijk kan uiten.

Maanden later vertelde hij me, hoe treffend ik zíjn gevoelens en emoties 'verwoord' had.

Eenzaam en verdwaald

2006-07-01T00:03:00.000+02:00

Verdwaald in een herfstbos, waar de geur van sterven hangt. Dat was het eerste beeld dat ik 'zag' toen ik hoorde dat Chitina, de vrouw van Albert gestorven was. Alleen zijn en alleen verder moeten...

Dapper mannetje

2006-06-30T23:59:00.000+02:00

Hij straalt van leven! Volop leven! De harde wind deerde hem niet, hij genoot ervan. En ik genoot van hem.

Spinnenweb

2006-06-26T22:58:00.000+02:00

En dan weer gevangen, in een web van gedachten, als in een spinnenweb.

Omarmd, gedragen

2006-06-26T22:56:00.000+02:00

Even uitrusten. Ook dat voelt naar God.

Rust

2006-06-26T22:52:00.000+02:00

Rust en veiligheid, als Jan de woede evenvan me overneemt. Dat voelt naar God.

Een woeste zee

2006-06-26T22:47:00.000+02:00

Een woeste, donker en dreigende zee, dat is wat we de eerste dagen van onze vakantie regelmatig zien. Het past bij m'n gevoelens van dat moment, de wanhoop.
Dreigende vogels.
Maar ook "Het Vogeltje", dat er al is vanaf het begin van de contacten tussen Jan en mij.

Het enige dat me rest -

2006-06-26T22:45:00.000+02:00

een schreeuw: GOD!

Gedachten

2006-06-26T22:41:00.000+02:00

Gedachten zijn als meeuwen aan zee en in de duinen. Ze zijn er altijd. En dus is het zinloos om te proberen ze te verjagen. Dat is verspilde energie, leerde Jan me.

Veiligheid

2006-06-26T22:39:00.000+02:00

Gedroomd, over een kind dat helemaal verbrand was.
Alleen als er een rode veiligheidspeld in de luier zat was de pijn te dragen.
Maar niemand die het begreep of deed.

Gevangen

2006-06-26T22:36:00.000+02:00

Gevangen. In een spiraal.
Er niet uit kunnen komen.
Zoveel gedachten.
Zoveel emoties.

Slangentuin

2006-06-26T22:33:00.000+02:00

Gedroomd. Dat ik een prachtige tuin liep, genietend van alle bloemperken. En opeens was daar een perk vol slangen. En al m'n pogingen om er een ander perk overheen te trekken mislukten.

Opnieuw woede

2006-06-26T22:30:00.000+02:00

Opnieuw woede, een gigantische explosie is het. Het doet me in elkaar kruipen van schrik. En toch... volgens alle deskundigen is het normaal, en goed.

Eenzaam

2006-06-23T22:11:00.000+02:00

Eenzaam, maar toch is er Licht.
De laatste vakantiedag.
Een herfstbos - in het voorjaar - maar het Licht maakt het draaglijk, voelt veilig.

Leven!

2006-06-23T22:08:00.000+02:00

En dan is er toch weer leven! Ondanks de nog donkere lucht.

Ongewenst

2006-06-23T22:06:00.000+02:00

Een baarmoeder die zwart en donker is. Het kind is ongewenst.

Schreeuw

2006-06-23T22:05:00.000+02:00

Een wanhopige schreeuw. Zelfs m'n haar doet zeer.

Het vuur van Pinksteren

2006-06-23T22:03:00.000+02:00

Vuur. Licht! Voor de hele wereld. Feest van de Geest!

Ontferming

2006-06-23T22:00:00.000+02:00

Dan komt er weer rust.
Omdat er armen zijn.
Omdat 'iemand' naast me gaat staan in de woede. Deelgenoot wil zijn.
Dan is God er weer.

Verpletterd

2006-06-23T21:59:00.000+02:00

Door de woede.
De zee is woest.
De wolken dreigend.
Verpletterd als een insect.

Gekromd

2006-06-23T21:56:00.000+02:00

Gekromd doordat alles zo donker lijkt. De lucht, de zee, het strand...

Dan weer ingesloten

2006-06-23T21:54:00.000+02:00

Door de woede.
God en het vogeltje zijn onbereikbaar.
Een gemis!

Maar ook...

2006-06-23T21:51:00.000+02:00

Een teken van leven, nieuw leven. Een verademing om even te kunnen genieten, van de kleuren en de geuren. Die heel heftig m'n zintuigen raken.

Een explosie van woede

2006-06-23T21:49:00.000+02:00

Maar ook heel wanhopig en verdrietig, om het opgesloten zijn, om het niet kunnen ontspannen en genieten.